ماههاست به روز نکرده ام.....

به رغم عشق و علاقه و ارادتی که به دوستان مجازی خوبم داشته و دارم و هیچگاه از یادشان نبرده ام اصلاً دست و دلم به نوشتن نمیرود!اما......

.......تنها چیزی که باعث شد این پست را تقدیم کنم توفیق سفر به دیار عشق، سرزمین مولا امیرالمومنین(ع)، قتلگاه سیدالشهدا(ع)، رشادتگاه عباس حسین(ع)،استقامتگاه زینب علی(ع)، آرامگاه پدر و فرزند امام رضای مهربان(ع) و  اشکزار خرابه سامرا است!

سخن بسیار و مجال کم، بماند که شنیدن کی بود مانند دیدن!

فقط بگویم اگر آب دستتان دارید زمین بگذارید و آرزوی دیار عشق کنید و بروید و ببینید و بخوانید و خوانده شوید و نهایتاً دیوانه گردید!

 سرزمین عراق ویرانه خاک آلود و ناایمن و در بغض فرورفته با مردمانی زجرکشیده و بعضاً نامهربان با ایرانیان است که بدون حضور آن فرزندان بزرگوار پیامبر رحمت(ص) تا سالها جاذبه سفر  نخواهد داشت اما حضور در حرمهای مطهر و چشیدن شیرینی مجاورت آن عزیزان چنان عشق و حرارت و حلاوتی در کام شیعه علی(ع) باقی می گذارد که واله و شیدا می شود و بازنگشته، آرزوی توفیق زیارت مجدد خواهد داشت.

در آنجا به یاد دوستان گرامی و به خصوص پدر دوست مهربانم، مدیر وبلاگ شکلات تلخ بودم. دعایشان کنید!