گفتی صبور باش، چه جوری پسر عمو؟

              دیگر بس است عشق و صبوری پسر عمو

جان خودت به خاطره ها اکتفا نکن

                دق میکنم از این همه دوری پسر عموگریه

گفتی به من لجوجی و مغرور و خیره سر

                     وقتی ندارمت، چه غروری پسر عمو؟

یعنی ندیده ای که مرا آب کرده اند

                   این گریه های شبانه، کوری پسر عمو؟

حالا تمام پنجره ها مال تو......فقط

                        بر من ببخش روزن نوری پسر عمو

من با تمام دل به خدا دوست دارمتقلب

                     اما چقدر فاصله؟...دوری پسر عموناراحت

اه......باز هم که من همه اش حرف میزنم

                     تو از خودت بگو! چه جوری پسر عمو؟

حق با تو است من بدم و خیره سر هنوز

                  اما تو باز هم چه صبوری پسر عموبغل

این غزل برگی بود از گلستان مجموعه شعر "اشکهای گل آلود یک الهه" سروده روانشاد «مریم حاتمی» شاعر کرمانشاهی.

پی نوشت:

شاعر نیستم اما:

تو رفتی و من مانده ام با خاطره هایت

             چه زود رفتی و من وامانده ام، دختر عمو!

حالا که رفته ای میفهمم حرف تو را

                  که بارها گفتی «مرا بفهم» دختر عمو!

پاسخ سوالت که پرسیدی «چه جوری پسر عمو؟»

               این است: خرابم خراب، بی تو دختر عمو! 

 تو بد نبودی و حتی خیره سر

                     اما من هنوز صبورم صبور، دختر عمو! 

حال که در آسمان فرشتگان پر گشوده ای

                من محتاج روزن نور از آن بالایم دختر عمو!